Monday, 8 October 2018



   දේවතා එළි මිථ්‍යාවක් ද? යතාර්ථයක් ද ?

 "දේවතාඑළි" යන වචනය ම අප ලාංකීය ජන සමාජයට අමුත්තක් නොවේ.එහෙත් කනින් අසා තිබුන ද ඒවා සජීවී ව හෝ කිසියම් ඡායාරූපයක සටහන් ව තිබෙනු දැක ඇත්තෝ විරලය.එසේ කිසියම් ඡායාරූපයක් වේ නම් එය ද බොහෝ විට කිසියම් සංස්කරණයකී.මම ද ඔබ මෙන් ම දේවතාඑළි පිළිබඳව අසා ඇත්තෙමී.එසේ ම සත්‍ය වේවා අසත්‍ය වේවා ඇතැම් ඡායාරූප දැක ඇත්තෙමී.
          එහෙත් මා මෙම ලිපිය ලිවීමට හේතු වූයේ එකී දේවතා එළි මගේ ම ජංගම දුරකථනයෙහි හටහන් වීම නිසා මා සිත තුළ වූ කිසියම් හැගීමක් ඔබ සමග බෙදාහදා ගන්නටය.
           ඇසට පෙනෙන ලෝකය තුළ ම නොපෙනෙන සියුම් ලොවක් ඇති බව තරමක් දුරට විද්‍යාත්මක ව අනාවරණය වී තිබුන ද එය සර්වප්‍රකාරයෙන් ම සාක්ෂාත් කර ගැනීමට මිනිසා විසින් දියුණු කරන ලද විද්‍යාව තවමත් පොහොසත් වී නැත.
          මම දිනක් මිනුවන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ තිබෙන සුප්‍රසිද්ධ ගලී දේවාලය හෙවත් ගම්භාර දේවාලය වෙත ගියෙමී.එහි දී සිදු කරනු ලැබූ වන්දනාමාන කටයුතුවලින් අනතුරු ව ගම්භාර දෙවියන් හෙවත් සූනියම් දේවතාවුන්වහන්සේ වඩිනු ලබනවා යැයි විශ්වාස කරන වෘක්ෂය දෙසට ගියෙමී.
          ඒ මොහොතේ වන්දනා කටයුතුවලින් අනතුරු ව එතැනට රැස් වූ සමහර දෙනාගේ   මුවින්, 

" අර පේන්නේ ! අර !අර !අර! "
" මේ බලන්න. කොළ පාටයි, රතු පාටයි. "
" අර අතන දි ඒක තව ලොකු වෙලා පේනවා.තව එහාට කරන්න ඕක.අර පැත්තෙත්   පේනවද දන්නෙ නැ."
" ඔව් ම යි දෙයියනේ පේනවා නේන්නම් එක ළඟ හතරක් පහක් ම.සාදු! සාදු ! බල මහිමෙ, දෙවියන්ගෙ බල මහිමෙ.හාස්කම් තියෙනවැයි කියන්න තවත් උදාහරණ ඕන් නෑනී."
" මෙව්වා දකින්නත් පිං තියෙන්න ඕනෑ."
            මෙම කතාබහ මාගේ ද කුතුහලය අවුලුවාලන්නට විය.මම එම පිරිස දෙසට කිට්ටු කළෙමී.මාහට දකින්නට ලැබුනේ ඔවුන් තම අතැති ස්මාර්ට්ෆෝන්වල කැමරා ආධාරයෙන් වටපිටාවේ තිබෙන පියවි ඇසට නොපෙනෙන දේවතා එළි නරඹන ආකාරයයි.
           විස්මයෙන් යුතුව මම ද එය නරඹන්නට විය.සැබවින් ම ඒවා දේවතා එළියැ යි මම ද සිතමී.මන් ද තැනින් තැන එවැනි ආලෝක ලප රාශියක් දක්නට ලැබිණී.ඒවා එකිනෙක සැබෑ වෙනසකින් යුතු වූවාය.අනෙක් අතට ඒවා සෑම තැනක ම නොවීය.
ඇතැම් තැනෙක එක පෙළට ද තවත් තැනෙක යුගළයක් වශයෙන් ද ඒවා පෙනෙන්නට විය.එසේ ම ඒවා එකිනෙකට විවිධ වර්ණයන්ගෙන් ද  ‍යුක්ත වූවාය.
           මගේ අත ද වහා ම ක්‍රියාත්මක විය.සැනෙකින් මගේ ජංගම දුරකතන කැමරාවේ ඡායාරූප කිහිපයක් සනිටුහන් කර ගතිමී.ඒවායින් කිහිපයක් ඔබේ අවධානය සඳහා යොමු කරමී.





       තවදුරටත් මේ පිළිබඳ ව මම, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ කැමරාකරණය, ඡායාරූප පිළිබඳ ව ලංකාවේ එක ම ආචාර්ය උපාධිධාරියා වූ උදිත ගයාෂාන් ගුණසේකර මහතාගෙන් විමසූවෙමී.
      එතුමා විසින් මෙම ඡායරූප විමසා බැලීමෙන් අනතුරු ව ඒ පිළිබඳ ව වැඩිදුරටත් ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගැනීම සඳහා DSLR ( digital single-lens reflex )  කැමරාවකින් නැවත වතාවක් ඡායාරූප ලබාගෙන පරීක්ෂා කර බලන ලෙස උපදෙස් දුන්නේය.එහි දී ද මෙකී ලක්ෂණ තිබේ නම් එහි අර්ථය යමක් තිබෙන බව යැයි ඔහුගේ අදහස විය.එහෙත් ඔහු කිසිවිටෙකත් එයට දේවතාඑළි යැයි කීවේ ද නැත.එසේ ම එවැන්නක් ඇතැයි කීම හෝ නැතැයි කියා තර්ක කිරීම හෝ නොකරන්නට වගබලාගත්තේය.
         එහෙත් එවැනි කැමරාවකින් ඡායාරූපයක් ලබාගැනීමට හෝ මේ පිළිබඳව නැවත විමසා බැලීමට තරම් නිදහස් වේලාවක් තවමත් මාහට ලැබුනේ නැත.
මේ පිළිබඳව ඔබ සතු අත්දැකීම් හෝ ඡායාරූප තිබේ නම්, ඒ පිළිබඳව මා සමඟ බෙදාහදා ගන්නා මෙන් ඉල්ලාසිටිමී.

ආචාර්යතුමා.

 

Friday, 5 October 2018

අලුත් අවුරුද්ද ගැන ඔබ නොදත් දෑ...



                 අලුත් අවුරුද්ද ගැන ඔබ නොදත් දෑ…


                 '' මල් ගොමු ගුමු ගුමු ගන්වන්නී
                   මී වදවල පැණි පුරවන්නී
                  කුරුලු සරින් කන් පිනවන්නී
                 මුළු ලොව උයනක් කරවන්නී ''


   මේ මඟුල අන් කවරකුගේ වත් නො වෙයි; වසත් කුමරියගේ යි.
පැහැදිලි සෘතු භේදයක් නොදැක්වූවත් අපට සිංහළ අවුරුද්ද එළඹෙනුයේ වසත් උතුවට අයත් බක් මස දී යි. ‘බක්’ නම් ‘බා’ (භාග්‍යය) ‘අක්’ (අග්‍ර) මාසය යි. ඇයි එය භාග්‍යයෙන් අග්‍ර මාසය වන්නේ?
කාලගුණය අමුතු සිහිලසක් පණවත් බවක් ගන්නවා : සියලු ගහ වැල මලින් පලින් බර වනවා : කුරුල්ලන් කූ®ඩු තනා බිජු ලන්නේත් මේ මාසයේදී යි. සොබාදහම එලෙස සැරසෙන කල ‘නවම්’ මහේ පුරන් කෙටීමෙන් ‘නව කම්’ ඇරඹූ සිංහළයා ‘මැදින්’ මස ‘මහ’ කන්නයට වැපිරූ ‘දින්’ (ධාන්‍ය) අස්වැන්න නෙළාගෙනැ, අටු කොටු සහලින් පුරවාගෙනැ සොම්නස් වනවා.
සිය පෙම්වත් කෙවිලිය කැඳවන්නට කොවුලා ද සුමිහිරි හඩින් ‘කොහෝ’ ගීය ගයනවා. අවුරුදු ළඟ මැ එන වග ලක් දනන් දැනැගන්නේ මේ කොවුල් නදින්. පෙර ද පැවැසුණු සේ මෙසමයේ හැම ගසක් මැ වැලක් මැ පලබර වන නමුදු අවුරුදු උදාව හඟවන වෙසෙසි මැ ලකුණ වනුයේ ‘එරබදු’ මල යි.

    '' එරබදු මල් මොට්ටු මොට්ටු
       අවුරුද්දත් කිට්ටු කිට්ටු ''
යනුයෙන් ගැමි දරුවන් තුටින් නටන්නට ගන්නවා. මෙසෙයින් සොබාදහමේ මහිමය විදහා ලන සිංහළයාගේ මහ මැ උළෙල එළැඹෙනවා.
සියලු සිංහළ වදන් සකුවෙන් පාළියෙන් බිඳී එන සේ දකින්නත් ‘අවුරුදු’ යන්නට ‘සංවත්සර’ අරුතත් අටවන්නේ මේ සොබාදහම ද අමතක කැරැලමින්. එසේ නම් අවුරුද්දේ සැබෑ අරුත කිමෙක් ද? එ-නම් ‘වෙසෙසි දවස’ යනු යි. දවසට අරුත් නඟන ‘වර’ යන වදන වටා යි එය තැනෙන්නේ. ‘බර’ම ‘බරතු’ ‘බුරුතු’ වන අයුරින්, ‘වර’ පදය ස්වාර්ථ තද්ධිත ‘ත’ ප්‍රත්‍ය ගැන්මෙන් ‘වරතු’ වී, පරස්පර සාම්‍යයෙන් ‘වුරුතු’ බවට පැමිණ, ඝෝෂාදේශයෙන් ‘වුරුදු’ බවට පත් වනවා. එය වෙසෙසි අරුත්හි ‘අ’ උපසර්ග ගැන්මෙන් ‘අවුරුදු’ වදන තැනෙනවා.
ඉතින් මෙදවස ඇයි ‘වෙසෙසි දවස’ වන්නේ?
සාමාන්‍යයෙන් සිංහළ අවුරුද්ද යෙදෙන්නේ අප්‍රේල් 13 දාට යි. වත්මන් දින ගණන් අනුව මාර්තු 21 වන දා සමකයට මුදුන් වන හිරු උතුරු අතට ගමන් කරද්දී අංසක 23 1/2ක් උතුරින් පිහිටි කටක (කර්කටක) නිවර්තනයට මුදුන් වන්නේ ජූනි 21 වැනි දාට යි. අංසක 23 1/2ක් ගමන් කිරීමට දින 92ක් ගන්නා හිරුට අංසකයක් යෑමට ගත වන කාලය දවස් 3.9ක් සේ දළ වශයෙන් සලකන්නට පුළුවනි.
ළංකාව පිහිටියේ උතුරු අක්ෂාංශ 5ත් 10ත් අතර යි. මෙහි ඉපැරැණි රජදහනක් වූ කොග්ගල ‘වළස්ගල’ පිහිටියේ හරියට ම අංසක 06 සලකුණු වන තැන යි. වලසා යන තිරිසන් සතා සිතට ගෙන ඇතැමුන් මෙය ‘වලස්ගලැ’යි ලියූවත්, වා +අළ+අස්+ගල> වළස්ගල යන නිවැරැදි අරුත් දෙන නිරුක්තියක් මෙයට තිබෙනවා. ‘වා’ නම් අවුරුද්ද යි (පස්වාන් දහසකට බඳු යෙදුමින් ඒ වග පැහැදිලි වෙයි). ‘අළ’ නම් එළැවූ (ඉදිරිපත් කළ) බව යි. ‘අස්’ නම් අංසක යි. මේ අනුව, ‘අවුරුද්ද ඉදිරිපත් කළ අංසක ගල’ යන පැහැදිලි අරුත ලැබෙනවා වළස්ගලට. ආදි හෙළයන් හිරු මුදුන් වීම (සූර්ය විශුවය) මිනූයේ මේ වළස්ගල සලකා යි.
දැන්, අංසකයක් යෑමට දින 3.9ක් ගන්නා හිරුට අංසක 06ක් ගමන් කිරීමට ගත වන කාලය මැන බලමු. දළ වශයෙන් එය දින 23 1/2කි. මාර්තු 21 වන දින සිට ඉදිරියට දින 23 1/2ක් ගණන් කල කල්හි එනුයේ අප්රේල් 13 වැනි දින සවස යි. ‘අවුරුදු උදාව‘ ලෙස සිංහළයන් සලකනුයේ මේ වෙසෙසි දවස යි.
මෙදවසෙන් ම සිදු වන තවත් වැදගත් කටයුත්තෙකි. එනම් හිරු දොළොස් රැසෙහි මුල මැ වන ‘එළු’ රැසට එළැඹීම යි.
සක්වළ වටය අංසක 360ක් ලෙස ගත් පෙර හෙළයෝ එය අංසක 30 බැගින් වූ දොළොස් රැසකට බෙදා, අවුරදු දා සිය දෙස (හෙළ දෙස, හෙළු දෙස, එළු දෙස) එල්ලේ අරඹන මුල් රැසට දෙසෙහි නම ම දුන්හ. මේ ‘එළු’ යන්නෙහි තිරිසන් අරුත පමණක් දුටු බමුණෝ එය ‘මේෂ’ යැයි සකු බසට නඟාගෙනැ නොනැවැතී එළු රුවක් අහසෙහි ද ඇඳගත්හ!
එක් එක් අයට එක් එක් සේ පෙනෙන තිරිසන් රූ අනුව නොව, අරුත්+බර අදහසක් හැඟවෙන සේ ම දොළොස් රැසට නම් දුන්නෝ හෙළයෝ යි. අවුරුදු දා හිරු ‘එළු’ රැසට එනුයේ කොහි සිට ද? ඒ ‘මින්’ රැසෙහි සිට යි. ‘මින්’ යනු අවසන් (රාසිය) යන අරුත දෙන ‘නිම්’ යන්නෙහි ම අකුරු පෙරැළිය යි. (‘වක’ ම ‘කව‘ වන්නේත් මේ හෙළ වදන් නියරට අනුව යි.) ඒ නැති ව, දඹදිව් ඇදුරන් දුටු ‘මාළු’ රුවක් අනුව නොවේ. බමුණන් දුන් මේ එකදු නමක් වත් ඡ්‍යොතිෂ ශාස්ත්‍රයට ද සබඳකමක් නොදක්වන බැව් විමසුම් ඇසින් බලන කල පෙනෙයි.

ආචාර්යතුමා